δεν μπορώ να ξεχάσω το επιπλο

  • Posted on May 15, 2013 at 6:06 pm

Υπήρχαν στιγμές που ο χρόνος συστελ­λόταν και γινόταν μια απειροελάχιστη κουκκίδα, κι άλλες που διαστελλόταν πραγματικά και καταλάμβανε όλο το δωμάτιο. Εκεί­νη τη νύχτα όμως δεν μπορώ να  ξεχάσω το επιπλο. Έφυγα τρέχοντας μέσα στα στενά της Πλάκας. Όταν είχα απομακρυνθεί αρκετά ά­κουσα το διαπεραστικό και επαναλαμβανόμενο ήχο των σειρήνων. Έφτασα με τα πόδια, αποφεύγοντας τους πολυσύχναστους δρό­μους και κάτω από χίλιες προφυλάξεις, στην κατοικία μου. Μπήκα στο στενό σαλόνι δίχως ν’ ανάψω το φως. Χωρίς δεύτερη σκέψη κατευθύνθηκα πίσω από τον πάγκο. Ψαύοντας μέσα στο σκοτάδι κάτω από τη λεία ξύλινη επιφάνεια, βρήκα το μικρό ντουλάπι. Το πάτησα και μια από τις ξύλινες βιβλιοθήκες γεμάτη τό­μους φιλοσοφίας παραμέρισε, αποκαλύπτοντας το αθέατο ά­νοιγμα της μυστικής μου φωλιάς, της μικρής κρύπτης, που την ύ­παρξη της γνώριζα μόνο εγώ. Χώθηκα στο κατασκότεινο δωματιάκι και με ένα άλλο πλήκτρο επανέφερα το βαρύ έπιπλο στη θέ­ση του. Όταν πια έμεινα τελείως μόνος, σωριάστηκα στο στενό κρεβάτι χωρίς να σταματήσω να κλαίω και να προσεύχομαι μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

1 Comment on δεν μπορώ να ξεχάσω το επιπλο

  1. Παύλος says:

    Πολλές ξύλινες βιβλιοθήκες επάνω στο πατάρι γεμάτες από άσπρα βιβλία με πολλά χαρτιά και πέντε χρώματα να μπορείς να διαβάσεις με την ησυχία σου και διαλέξεις τέλειες συνθεσεις για τον τοίχο σε διάσταση 2,5 μέτρα.

Comments are closed.