Displaying 1 - 3 of 3 entries.

Περπατημένος καναπές

  • Posted on February 14, 2014 at 3:16 pm

Ένα χιλιόμετρο πριν από το στόχο, καβάλα σε μια μηχανή μας περίμενε ο «Καναπές» με την Κοραλία πίσω του, που σαν ζευγαράκι κατόπτευαν το χώρο και θα μας κάλυπταν ώσπου να ολοκληρωθεί η επιχείρηση. Του κόλλησαν το “καναπές”, γιατί τον έβλεπαν πά­ντα, χειμώνα καλοκαίρι, με στον ίδιο πορτοκαλί καναπέ, σκέτο ξεφτίδι, που το έστρωνε το βράδυ και δεν έ­φευγε απ’ το σπίτι το πρωί μέχρι να το στεγνώσει στο καλοριφέρ. Ο “καναπές” ήταν Κύπριος από τη Λε­μεσό, φοιτητής στη Φυσικομαθηματική, ο πιο πρόθυ­μος κι ανοιχτός άνθρωπος που γνώρισα ποτέ, αλλά και λάτρης της νύχτας και γυναικάς πρώτος. Στον μαραγκό, δούλευε στη πλάνη του εργοστασίου επίπλων της Λευκωσίας και στο βομβαρδισμό τραυμα­τίστηκε βαριά και ζει από τότε στο αναπηρικό του κα­ροτσάκι… Ποιος;… Αυτός που ήταν ο πιο σβέλτος στις επιχειρήσεις, ο πιο περπατημένος απ’ όλους μας, ο κα­λύτερος στο ζεϊμπέκικο στα καταγώγια, με το ποτήρι το κρασί στο τραπέζι! Όλα τα άλλα έπιπλα ήταν απλά ξύλινα.

δεν μπορώ να ξεχάσω το επιπλο

  • Posted on May 15, 2013 at 6:06 pm

Υπήρχαν στιγμές που ο χρόνος συστελ­λόταν και γινόταν μια απειροελάχιστη κουκκίδα, κι άλλες που διαστελλόταν πραγματικά και καταλάμβανε όλο το δωμάτιο. Εκεί­νη τη νύχτα όμως δεν μπορώ να  ξεχάσω το επιπλο. Έφυγα τρέχοντας μέσα στα στενά της Πλάκας. Όταν είχα απομακρυνθεί αρκετά ά­κουσα το διαπεραστικό και επαναλαμβανόμενο ήχο των σειρήνων. Έφτασα με τα πόδια, αποφεύγοντας τους πολυσύχναστους δρό­μους και κάτω από χίλιες προφυλάξεις, στην κατοικία μου. Μπήκα στο στενό σαλόνι δίχως ν’ ανάψω το φως. Χωρίς δεύτερη σκέψη κατευθύνθηκα πίσω από τον πάγκο. Ψαύοντας μέσα στο σκοτάδι κάτω από τη λεία ξύλινη επιφάνεια, βρήκα το μικρό ντουλάπι. Το πάτησα και μια από τις ξύλινες βιβλιοθήκες γεμάτη τό­μους φιλοσοφίας παραμέρισε, αποκαλύπτοντας το αθέατο ά­νοιγμα της μυστικής μου φωλιάς, της μικρής κρύπτης, που την ύ­παρξη της γνώριζα μόνο εγώ. Χώθηκα στο κατασκότεινο δωματιάκι και με ένα άλλο πλήκτρο επανέφερα το βαρύ έπιπλο στη θέ­ση του. Όταν πια έμεινα τελείως μόνος, σωριάστηκα στο στενό κρεβάτι χωρίς να σταματήσω να κλαίω και να προσεύχομαι μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

Ο μόνος τρόπος να ξαναφτιάξουμε τα έπιπλα

  • Posted on April 18, 2013 at 6:24 pm

Είναι μια προκατακλυσμιαία ύπαρξη. Ο μόνος τρόπος να ξαναφτιάξουμε τα έπιπλα. Ο μόνος τρόπος να εισακουστούμε από τον ξυλουργό. Όμως το έπιπλο δεν ανήκει σε όλους. Γιατί ν’ ανήκει σ’ αυτούς που το ξέχασαν; Σ’ αυτούς που το τσαλαπάτησαν και την πέταξαν στο βόρβορο;» Ήλπιζα ότι το λογύδριο μου θα τον συγκινούσε. Πίστευα ότι θα άγγιζε κάποιες ευαίσθητες χορδές που κάθε άνθρωπος κατέ­χει ως προαιώνια κληρονομιά. Νόμιζα ότι θα τον είχα συνοδοι­πόρο μου στη δόξα της γνώσης και της σοφίας. Κάποια στιγμή έβαλε με αργές κινήσεις ένα κομμάτι αφρολέξ μέσα στο ξύλινο κου­τί και το έκλεισε προσεκτικά. Θεώρησα ότι ετοιμάζεται να μου το δώσει. Όμως παρέμενε ακίνητος, όρθιος όπως κι εγώ, πιο ήρε­μος από ποτέ.
«Και πώς πιστεύεις ότι θα λύσεις το γρίφο με τα σαλόνια;» με ρώτησε. «Αυ­τό εδώ δεν είναι παρά ένα άδειο ξύλινο κουτί. Ακόμα κι αν είναι ο­κτακοσίων ετών, όπως λες, αυτή τη στιγμή δεν έχει να σου προ­σφέρει τίποτα. Είναι κενό. Ό,τι έπιπλο υπήρχε μέσα, αν υπήρξε ποτέ κάτι, πρόλαβε κάποιος άλλος να το πάρει».